ที่ อยาก up มากๆ
เป็นเรื่องที่ตั้งใจเขียนที่สุดตั้งแต่เคยเขียนมา
รอจะอัพนานแล้ว ว่าอยู่ว่าอาจารย์ประเทืองทำไมไม่คืนสักที -*-
ค้นไป ค้นมา อ้าวตูมีฉบับ ร่างอยู่นี่หว่า
ถ้ามีเวลาว่าง....ลองอ่านดูคะ ^^
เช้าวันนี้ที่ออสเตรีย อากาศสดใส สายลมที่พัดมากระทบใบหน้าของฉัน พาลทำให้ฉันรู้สึกว่า วันนี้เป็นวันที่น่ารื่นรมย์เกินกว่าจะทำอะไร จริงๆแล้ว ฉันควรจะนอนคลุกอยู่บนเตียง อ่านนิยายของเชคเสปียร์ที่ยังค้างอยู่ แล้วจิบกาแฟอุ่นๆ หรือไม่ก็ออกไปขี่จักรยานชมดอกไม้ เพื่อฉลองให้กับชีวิตที่รื่นรมย์ในวันนี้ แต่ถ้าทำอย่างนี้นแล้ว ฉันจะดำรงชีวิตอยู่ได้อย่างไร ถ้าไม่มี"เงิน" พอคิดได้อย่างนั้นแล้ว ฉันก็ไปเปิดร้านของชำของฉัน..."ร้าน เดอ อัลท์ บรุนน์"
ชื่อร้านของฉัน ตั้งตามภาษาฝรั่งเศส แปลว่า ณ อัลท์บรุนน์ ร้านนี้ตั้งอยู่ที่เมืองอัลท์บรุนน์ ประเทศออสเตรีย เมืองที่น่ารักและเงียบสงบ มีลูกค้ามากหน้าหลายตา แวะเวียนเข้ามาใช้ และที่ร้านของฉันก็มีทุกอย่างตั้งแต่ไม่จิ้มฟันยันเรือรบ บริการพวกเขาชีวิตของฉัน ดูเหมือนจะดำเนินไปอย่างเชื่องช้าอย่างนี้....จนกระทั่งวันหนึ่ง
"กู๊ดเท่น แทค" ฉันกล่าวทักทาย ชายคนหนึ่งที่เปิดประตูเข้ามาในร้าน
" กู๊ดเท่น แทค ผมกำลังมองหาเมล็ดพันธุ์ผักไปปลูกที่วัดสักหน่อย...."
ฉันตอบรับเขา แต่แล้วเมื่อฉันหันกลับไป ฉันก็ต้องผงะ เมื่อพบว่า ชายคนที่ว่านี้ เป็นชายคนที่คุ้นเคย คุ้นมากทีเดียว ว่าอยู่ในหนังสือชีววิทยา เล่ม 5 ที่ฉันเรียนในปี 2009 ฉันวิ่งกลับมา เอาหนังสือชีววิทยา เล่ม 5 เทียบกับใบหน้าของชายคนนั้น ใช่จริงๆ ด้วย เขาคือ "เกรเกอร์ โยฮันน์ เมนเดล"
"เกรเกอร์ โจฮันน์ เมนเดล" บิดาแห่งวิชาพันธุศาสตร์ ผู้ศึกษาเรื่องพันธุกรรมจากถั่วลันเตาและพิสูจน์ว่า ลักษณะทางพันธุกรรมของถั่วลันเตา ควบคุมด้วยยีน ที่อยู่บนโครโมโวม โดยในตอนนั้น เขาเรียกยีนบนโครโมโซม ว่า factor และตั้งกฎทางพันธุศาสตร์ที่สำคัญๆอย่าง Law of Dominance และ Law of Segregation"หน้าผมมีอะไรติดอยู่รึเปล่าครับ?" เขาถามกับฉัน ถ้าเป็นใครก็คงต้องถามอย่างนั้น เพราะฉันเก็บความยินดีเอาไว้ไม่อยู่จริงๆ ที่ได้เจอกับนักวิทยาศาสตร์ระดับโลกที่คิดกฎทางวิทยาศาสตร์ระดับโลก ที่คิดกฎทางวิทยาศาสตร์ อย่างท่าน"
"ท่านใช่ เกรเกอร์ โยฮันน์ เมนเดล รึเปล่าคะ?"
"ใช่ครับ"
"งั้นท่านก็คงมองหา เมล็ดถั่วลันเตาอยู่สินะคะ"
"ใช่ครับ"
"ไชโย!" ฉันเผลอร้องออกมา ท่านเมนเดลดูจะงงๆ เหมือนเจอคนเสียสติ ฉันจึงรีบสำรวมอาการแล้วถามท่านไปว่า..."แล้วท่านจะเอาไปทำอะไรเหรอคะ?"
"ปลูกทานน่ะครับ มันปลูกง่าย โตเร็วด้วย" ท่านตอบกับฉัน ฉันรู้สึกเสียดายเล็กน้อย ที่ ณ ตอนนั้น ท่านยังไม่สนใจที่จะทดลองทางพันธุศาสตร์ จริงๆ แล้ว ตามที่ฉันเรียนมา ท่านก้จะเลือกทดลองด้วยถั่วลันเตา เพราะมีวงชีวิตที่สั้น ทำให้เก็บผลการทดลองได้ง่าย และมีฝาปิดดอกที่ทำให้สามารถควบคุมการผสมพันธุ์ได้
"อืม อย่างนั้นเหรอคะท่าน จริงๆแล้วต้นถั่วลันเตานี่ก็แปลกนะคะ ฉันเคยปลูกอยู่เหมือนกัน พ่อแม่มันเป็นอย่างหนึ่ง ลูกมันกลับเป็นอีกอย่างหนึ่ง บางต้นก็สูง บางต้นก็เตี้ย เมล็ดขรุขระบ้าง เรียบบ้าง เหลืองบ้าง เขียวบ้าง สงสัยจะเป็นต้นถั่วซาตานกระมัง" ฉันพูดออกไปอย่างนี้น เผื่อว่าท่านเมนเดลจะสนใจอยากทดลองขึ้นมาบ้าง
"อืม นั่นสินะ ที่เธอพูดมาก็ใช่...น่าสนใจทีเดียว" พอถึงตรงนี้ ฉันเผลอยิ้มออกมา ฉันยื่นถุงใส่เมล็ดถั่วลันเตาให้ท่าน ท่านถามราคากับฉัน ฉันจึงตอบท่านไปว่า...
"ไม่มีมูลค่าหรอกคะท่าน เพียงแต่ท่านจะกรุณา ถ่ายรูปกับฉันสัก 1 ใบ ได้มั้ยคะ?"
"ก็ได้สิ" ท่านตอบกับฉัน ฉันดีใจมาก รีบวิ่งไปเอากล้องถ่ายรูปมา....ตายล่ะ ฉันลืมเอากล้องมาจากปี 2009 ฉันจึงไปยืมกล้องจากร้านข้างๆ ฉันได้กล้อง Pinhole(รูเข็ม) มา จริงๆแล้ว ฉันเกือบจะถามหากล้อง LOMO เสียแล้ว ดีนะ ที่ฉันนึกออกว่า กล้อง LOMO ประดิษฐ์ครั้งแรกในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2
ฉันวิ่งกลับมาวางกล้อง Pinhole แล้วยืนข้างๆท่าน แน่นอน ฉันเก๊กท่าชู 2 นิ้ว ตามสมัยนิยมด้วย ท่านเมนเดลยิ้มเจื่อนๆงงๆ แล้วเราก็บอกลากัน ฉันได้จับมือกับท่านด้วย
"ลูก...เมื่อไหร่จะตื่นสักที...สายแล้วนะ"
เอาล่ะ กลับมาที่ความจริงสักที ฉันเป็นนักเรียน ฉันอยู่ประเทศไทย ประเทศแห่งรอยยิ้มและความสุข และนั่นก็คือความฝันของฉัน "ถ้าฉันย้อนกลับไปสมัยโบราณ ฉันอยากไปจับมือกับเมนเดล นักวิทยาศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ของโลก รวมทั้งถ้าได้เป็นส่วนหนึ่งของการทดลองของท่าน...ก็คงดี"
P.S. 1 ขออีกบทความนนะวันนี้
2 พรุ่งนี้ไปเกาะช้าง ><
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น